Μια μέρα

Η πρώτη μέρα έφυγε φυσικά στον ύπνο.
Την δεύτερη, με τις οδηγίες του αδερφού μου, κατεβήκαμε στο κέντρο όπου βρίσκεται το 'σήμα κατατεθέν' του Seattle, το space needle (η καλλιτεχνική φωτό είναι δικιά μου :) ). Για να μετακινηθούμε χρησιμοποιήσαμε λεοφωρείο, το οποίο ήταν ακριβώς όπως θα περιμένατε να είναι σε μια πολιτισμένη χώρα (δλδ όχι στην Ελλάδα :p ). Καινούριο, καθαρό, νταν στην ώρα του, με σύστημα που το χαμηλώνει για να μπαίνουν με ευκολία οι γέροι (κυκλοφορούν πολλά χούφταλα εδώ στο Αμέρικα) και ράμπα για τους ανάπηρους (και τέτοιοι κυκλοφορούν πολλοί εδώ [1]). Το εισητήριο κάνει 1.25$ (αγιογδύτες) και ισχύει για 2 ώρες περίπου. Γενικά έχω βγάλει το συμπέρασμα ότι ο λόγος για τον οποίο υπάρχουν όλα αυτά τα 'ωραία' πράματα εδώ (αναφέρομαι σε ζητήματα υποδομών και οργάνωσης) είναι γιατί οι πολίτες καλούνται να τα πληρώσουν σε τσουχτερές τιμές [2]. Άμα δεν έχεις λεφτά, ζεις στους δρόμους (και άστεγους έχει πολλούς εδώ. Πιο πολλούς από την Αθήνα) και δεν μπορείς να 'απολαύσεις' σχεδόν τίποτα από αυτές τις 'ευκολίες'.
Το space needle λοιπόν, δεν είναι ότι έχει κάποια ιστορική ή άλλη σημασία. Το χτίσανε εδωπέρα εντελώς στα κουτουρού. Γινόταν στην πόλη ένα World Fair και με βάση το γνωστό μοτό των Αμερικάνων, "big is good", είπαν να φτιάξουν έναν μεγάλο πύργο. Από την πόλη έρχομαι και στην κορφή κανέλλα... Η θέα από κει πάνω βέβαια είναι πολύ ωραία. Μην σας ξεγελάει η φωτογραφία. Οι ουρανοξύστες αυτοί που είναι στο κέντρο είναι οι μοναδικοί που υπάρχουν στο Seattle. Όλη η υπόλοιπη πόλη είναι απλωμένη με ένα πολύ 'σπάταλο' τρόπο. Για να καταλάβετε, όλα τα υπόλοιπα κτίσματα είναι 4 ορόφων το πολύ. Το σπίτι που μένει ο Γιάννης έχει 3.Πέραν τούτου όμως τίποτα το ενδιαφέρον. Στον χώρο που βρίσκεται το space needle υπάρχουν και κάποια άλλα αξιοθέατα κτίσματα. Το science center και IMAX το οποίο είναι ότι λέει το όνομά του, συν ένας 3D κινηματογράφος, το science fiction museum & hall of fame, το οποίο είναι επίσης ότι λέει το όνομα. Δεν μπήκαμε σε αυτά.
Από τα 'περίεργα' (για μας) που είδαμε, είναι το συγκεκριμένο συντριβάνι, το οποίο τα παιδιά (αλλά και κάποιοι μεγαλύτεροι) το χρησιμοποιούν για να δροσίζονται. Ντεν έχει παραλίες εντώ καρντιά μου :( .
Αυτό που κάναμε, ήταν να πάμε μία τουριστική περιήγηση με τις "πάπιες". Έτσι λέγονται κάτι αμφίβια οχήματα που έχουν ξεμείνει από τον β' παγκόσμιο πόλεμο. Μας πήγαν μια βόλτα μέσα στην πόλη και μετά μια βόλτα μέσα σε μιά από τις λίμνες, την Union lake. Ο οδηγός μας ήταν ένας τυπικός αμερικάνος 'διασκεδαστής'. Loud, και με κρύα αστεία [3]. Το πιο ενδιαφέρον σημείο της βόλτας ήταν νομίζω η βόλτα στην λίμνη, όπου είδαμε ένα σωρό σπίτια-βάρκες. Βάρκες δηλαδή που ήταν κανονικά νοικοκυριά (αφού είχαν BBQ απέξω, είχαν όλα τα απαραίτητα). Απ ότι μας πληροφόρησε ο οδηγός-ξεναγός αυτά τα σπίτια είναι τα πιο ακριβά στο Seattle και τα έχουν γενικά πλούσιοι. Τώρα γιατί να θέλουν οι εκατομμυριούχοι να μένουν πάνω σε παμπάλαιες βάρκες (μερικές είχαν πολύ παλιές χρονολογίες απάνω τους); Γιατί η bohemian life είναι in φαίνεται...
Αυτά για μια μέρα. Μετά γυρίσαμε σπίτι γιατί ο Γιάννης (ο οποίος μας έχει μεγάλο άγχος) είπε ότι από τις 6 και μετά καλύτερα να μην κυκλοφορούμε στο κέντρο. Βγαίνουν τσάρκα οι 'περίεργοι'.


[1] Δεν ξέρω εάν το ποσοστό τους επί του πληθυσμού είναι μεγαλύτερο από αυτό της Ελλάδας, ή απλά 'φαίνονται' περισσότεροι γιατί (μπορούν να) κυκλοφορούν στους δρόμους. Όλοι έχουν μηχανοκίνητα καροτσάκια (όχι τα προϊστορικά χειροκίνητα που κυκλοφορούν στην Ελλάδα), αλλά απ ότι μου λέει ο Γιάννης αυτό δεν σημαίνει ότι έχουν λεφτά. Το αντίθετο μάλιστα. Οι περισσότεροι από αυτούς είναι άστεγοι, πρώην στρατιωτικοί ή θύματα εργατικών ατυχημάτων, και τα καροτσάκια τους τα δίνει η πρόνοια. Πάντως είναι σίγουρα πρωτόγνωρο για μένα να βλέπω ότι όλα τα μέρη που έχω επισκευτεί (αξιοθέατα, δρόμοι και μαγαζιά) ήταν προσβάσιμα με τα αναπηρικά καροτσάκια.
[2] αυτό θα το πιστοποιήσετε και από τα επόμενα posts.
[3] δεν νομίζω ότι ήταν επιλογή του έτσι κι αλλιώς. Μάλλον έτσι τους έχουν πει να φέρονται. Όλοι εργαζόμενοι που έχουμε συναντήσει στα τουριστικά αξιοθέατα έχουν μια ελαφριά τάση να κάνουν 'αστειάκια'.