Βαρεμάρα

Έχουμε εξαντλήσει πλέον τα 'καλά' μέρη για βόλτα εδώ κοντά (να μπορούμε να πάμε με το λεοφωρείο δηλαδή) και το μόνο που μας μένει να κάνουμε προκειμένου να μην μένουμε κλεισμένοι στο σπίτι (πράγμα που δεν συζητιέται ως επιλογή) είναι να πηγαίνουμε για ψώνια.
Έχω αηδιάσει πλέον από τα μεγάλα πολυκαταστήματα που πουλάνε ανάκατα σαμπουάν, έπιπλα κήπου, σεντόνια, υπολογιστές και ρούχα. Δεν θέλω να ξαναμπώ σε μεγάλο κατάστημα. Σήμερα στο mal που πήγαμε όποτε έμπαινα σε ΆΛΛΟ ΈΝΑ τεράστιο μαγαζί που περιείχε πακτολούς ρούχων (το 99% των οποίων δεν βλέπονται και το 0.5% των καλών δεν είναι φτηνότερα απ ότι στην Ελλάδα) έλεγα στην μάνα μου "κουράζομαι και μόνο που το βλέπω". Δεν ξέρω πως ψωνίζετε εσείς, αλλά εγώ με την μάνα μου έχουμε την τακτική "τα βλέπω όλα και μετά αποφασίζω". Τακτική που έμαθα με πολύ επώδυνο τρόπο για τα ποδαράκια μου ότι δεν εφαρμόζεται στην Αμερική.
Και επειδή στο mal χτυπάς κάρτα (πας στις 12 και φεύγεις στις 6), η τσάρκα για ψώνια συνοδεύεται αναγκαστικά από φαγητό στα φαστφουντάδικα που κατοικοεδρεύουν εκεί μέσα. Τα αμερικάνικα φαστφουντάδικα είναι πάμπολλα, τα εξής 5: ταϊλανδέζικο, κινέζικο, μεξικάνικο, χάμπουγκερ και πίτσα. Απορρίπτουμε τα 3 πρώτα γιατί αυτές οι κουζίνες σε φαστ φουντ δεν τρώγονται. Απορρίπτουμε το 4 γιατί τα χάμπουγκερ εδώ είναι απλά απαίσια. Μας μένει μόνο το 5 λοιπόν.

Ποτέ δεν ήμουν ιδιαίτερα φανατική του shopping (αν και γενικά το ψειρίζω το ζήτημα) αλλά αυτές οι εμπειρίες με απομακρύνουν όλο και περισσότερο από το σπορ.